Review series : Romance Is A Bonus Book 2019

Romance Is a Bonus Book

Review series : Romance Is A Bonus Book 2019 A noona romance that isn’t actually all about the romance, Romance Is A Bonus Book and yet, it works, and so well too.

While I don’t think that this would sit as well with a younger audience,
I do feel like this would resonate well with a slightly older audience,
particularly if said audience is female. Show takes the premise of
a divorcee’s struggle to re-enter the workforce, and makes it come
alive with poignance and heart, while managing to slip a charming
noona romance in there, to sweeten the whole experience.

A capable cast and a lovely OST round out this drama’s
strengths, and I also wanted to say, Lee Na Young is extra
incandescent to my eyes, as our female protagonist.

Not a show that would work for everyone,
but if it works for you, it works so well.

My friends. This is one of those times when my FOMO has served me well.

As you know, fairly often, because of Twitter buzz, I check out a show that I wasn’t planning on watching. Of course, this comes with varying results.

Sometimes I find the show just ok, sometimes I like it quite well, and sometimes I end up loving it a whole lot.

I’m so pleased to tell you guys, that with this show, it was most definitely love. <3

Originally, I was actually going to give this one a pass because while I loved Lee Jong Suk in School 2013 and I Hear Your Voice, I’d been rather disenchanted with him in W-Two Worlds, and I didn’t have any special interest in Lee Na Young, nor in book publishing specifically. That said, boy, am I glad that my Twitter pals gushed about this one enough to get me to check it out in spite of my initial disinterest.

This drama is charming in a way that I really dig. It’s thoughtfully written, with lots of heart and poignance, and just the occasional touch of whimsy. There were times when I would leave this show for a little bit coz of Real Life stuff, or because I was working on other reviews. Sometimes those pauses lasted days, and occasionally, they lasted weeks, even. With many dramas, if I’ve left off watching for a while, there’s a fair chance that my interest might have waned by the time I try to come back to it.

Not with this one, though.

Every time I came back to this one after taking a bit of a break,
I would remember all over again why I liked this show,
and why it worked for me so well. How lovely. So lovely,
in fact, that eventually I got into the habit of watching
this one slowly, just so that I could savor it extra.

In broad strokes, this story is about a divorcee mom finding
her place in society again, with a sweet noona romance as
a bonus. Additionally, in our side stories, Show also shines
the spotlight on the struggles of women in various stations
of society, like the older single career woman, or the working
woman who has a young child to care for.

Basically, the more you are able to relate to these situations, the more this show will work for you.

I’m not myself a mom, let alone one who’s trying to make a career come-back after staying home for years looking after my child, but the main arc of this show resonates with me a great deal because one of my close friends has a similar struggle.

Which leads me to conclude that if you are having or have had a similar struggle as one of the arcs featured in this drama, or have been up-close-and-personal with a similar struggle through friends or family members, then there’s a good chance this show would work for you.

Oh, and bonus points if you like thoughtful, lyrical things, coz that is exactly how Show vibes.

Like I mentioned, the writing in Show leans thoughtful and lyrical, which is something I enjoyed very much.

Writer-nim clearly put a lot of thought into understanding her characters and into plotting her story. Consistently, I felt like despite Show’s occasional whimsical quality, that the characters felt real and down-to-earth at the heart of it, and I could understand why characters might feel the way they did, or act the way they did.

At the same time, I very much appreciated the feeling that I got, that writer-nim put thought and effort into mapping out her story, so that we don’t get connect-the-dots type writing that we sometimes get in Dramaland.

ดูหนังออนไลน์ Romance Is A Bonus Book

Review Movie Lost in Translation by Sofia Coppola

Lost in Translation

Lost in Translation is a 2003 romantic comedy-drama film[note 1] written and directed by Sofia Coppola. Bill Murray stars as Bob Harris, a fading American movie star who is having a midlife crisis when he travels to Tokyo to promote Suntory whisky. There, he befriends another estranged American named Charlotte, a young woman and recent college graduate played by Scarlett Johansson.

Giovanni Ribisi and Anna Faris also feature. The film explores themes of alienation and disconnection against a backdrop of cultural displacement in Japan. Further analysis by critics and scholars has focused on the film’s defiance of mainstream narrative conventions and its atypical depiction of romance.

Bob Harris is a fading American movie star who arrives in Tokyo to appear in lucrative advertisements for Suntory whisky. He stays at the upscale Park Hyatt Tokyo and is suffering from strains in his 25-year marriage and a midlife crisis. Charlotte, another American staying at the hotel, is a young Yale University graduate who is accompanying her husband John while he works as a celebrity photographer in Japan. Charlotte is feeling similarly disoriented as she questions her recent marriage and is unsure about her future.

They both grapple with additional feelings of jet lag and culture shock in Tokyo and often pass the time by lounging around the hotel.

Charlotte is repelled by a vacuous Hollywood actress named Kelly, who is at the Park Hyatt Tokyo promoting an action film and gushes over photography sessions she has previously done with John. Bob and Charlotte frequently happen upon each other in the hotel and eventually acquaint themselves in the hotel bar. After several encounters,

when John is on assignment outside Tokyo, Charlotte invites Bob into the city to meet some local friends. The two bond through a fun night in Tokyo, where they experience the city nightlife together. In the days that follow, Bob and Charlotte spend more time together, and their friendship strengthens. One night, while each cannot sleep,

the two share an intimate conversation about Charlotte’s personal uncertainties and their married lives.

Bob spends the night with a lounge singer from the hotel bar on the penultimate night of his stay. Charlotte hears the woman singing in Bob’s room the next morning, leading to tension between Bob and Charlotte during lunch together later that day.

The pair reencounter each other in the evening when Bob reveals that he will be leaving Tokyo the following day. Bob and Charlotte reconcile and express how they will miss each other, making a final visit to the hotel bar.

The next morning, when Bob is leaving the hotel, he and Charlotte share sincere but unsatisfactory goodbyes. Bob takes a taxi ride to the airport.

He sees Charlotte on a crowded street, stops the car, and walks to her. He then embraces Charlotte and whispers something in her ear. The two share a kiss, say goodbye, and Bob departs

Coppola started writing the film after spending time in Tokyo and becoming fond of the city. She began forming a story about two characters experiencing a “romantic melancholy”[4] in the Park Hyatt Tokyo,

where she stayed while promoting her first feature film, the 1999 drama The Virgin Suicides. Coppola envisioned Murray playing the role of Bob Harris from the beginning and tried to recruit him for up to a year, relentlessly sending him telephone messages and letters. While Murray eventually agreed to play the part,

he did not sign a contract; Coppola spent a quarter of the film’s $4 million budget without knowing if he would appear in Tokyo for shooting. When Murray finally arrived, Coppola described feelings of significant relief.

Principal photography began on September 29, 2002, and lasted 27 days. Coppola kept a flexible schedule during filming with a small crew and minimal equipment. The screenplay was short and Coppola often allowed a significant amount of improvisation during filming. The film’s director of photography,

Lance Acord, used available light as often as possible and many Japanese places of business and public areas were used as locations for shooting. After 10 weeks of editing, Coppola sold distribution rights for the United States and Canada to Focus Features, and the company promoted the film by generating positive word of mouth before its theatrical release.

ดูหนังออนไลน์ Lost in Translation 

Review Downsizing Produced by Mark Johnson


Review Downsizing The film takes place in an era not too far in the future when a group of scientists in Norway have figured out a way to shrink human beings into five-inch-tall versions of themselves. The discovery is hailed as a revolution and a possible answer to the climate change emergency. If human beings take up less space, create less of a carbon footprint, make less trash, then perhaps the planet can be saved.

Within a couple of years, “downsizing”—as the procedure is called—has swept the planet. “Downsized” communities crop up everywhere, with governments giving tax credit incentives to those who choose to go small.

Alexander Payne’s “Downsizing” starts with an intriguing “What if?…”, the launch pad of all good sci-fi stories, and very quickly devolves into a bland story about a nondescript khaki-wearing guy who learns to care about the less fortunate. It’s the least interesting way to go with what is a pretty interesting premise.

The Nebraska born-and-raised Payne has always been interested in the Everyman, the regular guy caught up in extraordinary circumstances, but in “Downsizing,”

the possibilities of the imaginative scenario are mostly abandoned for this other totally banal theme. Good sci-fi works on its own terms, setting up the “rules” of the alternate world, and then carrying these rules out to their farthest reaching conclusions. How would one technological change affect humanity?

How would consciousness itself change if such-and-such became possible? “Downsizing” is interested, sort of, in those types of questions, but the clichés have proven irresistible.

An Omaha-based occupational therapist named Paul (Matt Damon) and his aspirational wife Audrey (Kristen Wiig) wonder if they should “go small” after chatting with some friends who took the leap. Paul’s friend Dave (Jason Sudeikis) sits perched on a box of cookies on the kitchen counter, telling Paul—who hovers over him like a giant—how great it is to live a life of leisure with no financial worries.


The biggest problem Paul and Audrey have in their lives is that they want a bigger house but can’t afford it. (Welcome to the club, Paul and Audrey.) They decide to go for it, applying for a spot at Leisureland, a “downsized” community in New Mexico, hyped up to hopeful applicants with a promotional video starring married couple Jeff and Laura Lonowski (Neil Patrick Harris and Laura Dern), both wearing ear-mikes, doing marital “banter” in their echoing McMansion the size of a dollhouse about how awesome life is once you go small.

The “downsizing” process is shown in intriguing detail,
and make up the best sequences in the film. They’re imaginative and funny and detailed. People’s gold teeth must be removed,
otherwise their heads would explode during downsizing.
All body hair is removed, too. These details support a logical universe
(it would have been funny to see some of the disastrous early attempts to “go small,”
a tiny man trailing a beard 20 miles long, etc.)

When Paul wakes up in the recovery rooms of Leisureland,
he learns that Audrey backed out at the last minute.
(Unfortunately that also means Wiig has exited the movie.)
Paul now must make it through Smallville on his own.
His party-hound Eurotrash upstairs neighbor Dusan Mirkovic
(Christoph Waltz, doing his typical schtick)
tries to get him to have some fun with being small. Paul instead is drawn to Ngoc Lan Tran (Hong Chau),
Dusan’s Vietnamese cleaning lady (whose escape to America in a television box caused an international incident.)

Through Ngoc Lan, Paul learns of the darker side of Leisureland, its rigid and racist class system, the built-in haves and have nots of our world make up Leisureland too.

Ngoc Lan lives in a rundown tenement complex outside the
“Truman Show” walls of Leisureland. She takes care of everyone,
bringing food to the hungry, medicine to the sick. She enlists Paul’s help in this.
She will not take No for an answer.

Paul is drawn along, against his will, into a world where helping other people—because it’s the right thing to do—is the norm.

There are a lot of problems with all of this. Because Ngoc Lan is such a strong character, and Chau is so funny and strident and bossy, she takes over the entire film. Easily. Matt Damon doesn’t stand a chance. This may be the whole point, but it makes for really unbalanced viewing.

Every “Everyman” needs to have some “oomph” of his own if he is going to occupy the center of a film. He is our “way in.” We see the extraordinary world through his eyes. George Bailey in “It’s a Wonderful Life” is the ultimate “Everyman,” and his journey from depressive resentful sacrifice to the redemption of human belonging is still searingly powerful today, because he seems like a real man,

we can identify strongly with his experiences. But Paul in “Downsizing” barely registers onscreen.

Normally I dislike it when people say “It would have been a better movie if this interesting side character had been the lead character instead” because there’s no guarantee that it would be a better movie. But here,

it’s so clear that almost everyone onscreen—Dusan, Ngoc Lan, even the lost wife Audrey—is a more interesting and fleshed-out character than generic Paul. As an Everyman, Paul is a dud.


ดูหนังออนไลน์ Downsizing

รีวิวหนังเรื่อง I Can Speak Ai kaen seupikeu ในปี 2017

I Can Speak

รีวิวหนังเรื่อง I Can Speak Ai kaen seupikeu ในปี 2017 ภาพยนตร์เกาหลี ควรค่าแก่การชมอีกเรื่องในปี 2017 ที่ทำให้รู้สึกว่าคุ้มค่ามากกับเวลา 2 ชั่วโมง I Can Speak Ai kaen seupikeu ฝีมือการกำกับโดย คิมฮยอนซอก นำแสดงโดย Na Moon-hee และ Lee Je-hoon ซึ่งภาพยนตร์เรื่องนี้ก็กวาดรางวัลทั้งนักแสดงนำหญิง นักแสดงนำชาย ผู้กำกับยอดเยี่ยมและ Film of the year ไปหลายรางวัลเลยทีเดียว

I can speak เล่าถึงคุณยายนาอ๊คบุน (แสดงโดย Na Moon-hee) เจ้าของร้านตัดเสื้อเล็กๆ ในตลาดที่ตึกฝั่งตรงข้ามกำลังจะถูกไล่ที่ คุณยายนาอ๊คบุนชอบส่งเรื่องร้องเรียนต่างๆ ไปยังสำนักงานเขตอยู่เป็นประจำทุกวัน และล่าสุดคือ คุณยายได้ถ่ายรูปชายลึกลับที่คิดว่าจงใจจะทำลายตึกเพื่อไล่ที่ชาวตลาด เพื่อนำมาร้องเรียนกับทางเขตเหมือนเช่นเคย จนได้พบกับ พัคมินแจ (แสดงโดย Lee Je-hoon) เจ้าหน้าที่ระดับ 9 คนใหม่ ที่เพิ่งย้ายเข้ามาวันแรก ประวัติดี ทำงานเก่ง เรียนจบจากอเมริกา เป๊ะตามกฎระเบียบเสมอ เขามีน้องชายที่อายุห่างกันมาก จึงค่อนข้างห่างเหินกัน

คุณยายกับมินแจ ไม่ถูกกันตั้งแต่แรกพบ เพราะมินแจไล่คุณยายให้ไปเขียนใบคำร้อง และกดบัตรคิวตามระเบียบ ซึ่งคุณยายก็ทำตามอย่างประชดประชัน และกลับมาพร้อมเอกสารปึกใหญ่กับบัตรคิวที่กดไว้นับสิบใบ

คุณยายนาอ๊คบุน พยายามเรียนภาษาอังกฤษอยู่เสมอ แต่ก็ยังไม่ก้าวหน้าเสียที เนื่องจากเรียนตามไม่ทันในห้องเรียน ต่างจากเพื่อนของคุณยายที่ชื่อ นาจอง ที่พูดภาษาอังกฤษได้ดี และเมื่อได้เห็นมินแจคุยกับฝรั่งอย่างคล่องแคล่ว คุณยายจึงพยายามขอให้มินแจช่วยสอนภาษาอังกฤษให้

ตอนแรกมินแจแกล้งคุณยายโดยให้การบ้านยากๆ ให้คุณยายถอดใจ แต่เมื่อได้บังเอิญพบว่าคุณยายทำอาหารให้น้องชายทานบ่อยๆ มินแจจึงทราบซึ้งน้ำใจ สอนภาษาอังกฤษให้ฟรี

แลกกับทำอาหารให้น้องเขากินบ่อยๆ คุณยายตั้งใจเรียนอย่างดี จนเริ่มพูดได้บ้าง แต่เรื่องราวกลับไม่ราบรื่นอย่างที่คิด เมื่อจู่ๆ มินแจก็ปฏิเสธไม่สอนภาษาอังกฤษคุณยายต่อ และนาจอง เพื่อนของคุณยายป่วยหนักกระทันหัน พร้อมกับความลับของคุณยายได้ถูกเปิดเผย


ขอบอกว่าเรื่องนี้เปิดมาดูแบบฆ่าเวลา ไม่ได้หาเรื่องย่อหรืออะไรมาอ่านก่อนดูเลย บอกตามตรงว่าแค่คุ้นหน้า Lee Je-hoon พระเอก จาก Tomorrow with You เลยลองดู

การดูหนังแบบไม่รู้อะไร ไม่คาดหวังอะไรในครั้งนี้ ทำให้เราเซอร์ไพร์ซมาก แบบว่า ดูไปตอนแรกก็รู้สึกหงุดหงิดคุณยายกับอีตาพระเอกอยู่ คนนึงทื่อๆ ตรงๆ อีกคนนึงเยอะมาก แต่แทรกบท Comedy อยู่เป็นระยะ ทำให้ดูน่ารักไปอีกแบบ ใจจริงชอบคุณยาย ตัวละครมีสีสันดี มีทั้งทุกข์ สุข เหงา เศร้า ผสมปนเปไปหมด แต่กลมกล่อม ลงตัว ไม่รู้สึกขัดเลยตลอดเรื่อง

การดำเนินเรื่องก็ไม่ชักช้าให้หงุดหงิด แอบสอนวิธีเรียนภาษาอังกฤษให้พูดได้เร็วๆ ด้วย เป็นวิธีที่น่ารัก ตลก และใช้ได้จริงๆ เสียด้วย (อันนี้ไม่บอก ไปดูเอาเอง น่ารัก)

เนื้อหาเรื่องนี้ จริงๆ เป็นปมที่หนักหนาสาหัสในชีวิตลูกผู้หญิงเอามากๆๆๆ (ปมคุณยาย เซอร์ไพร์ซมาก) แต่ด้วยแนวของเรื่องเน้นที่อารมณ์สบายๆ ไม่เครียด เรื่องนี้จึงไม่เน้นหนักด้านอารมณ์หดหู่ แต่เป็นการส่งเสริมและให้กำลังใจกันมากกว่า สรุปว่าเรื่องนี้ไม่เศร้ามาก แต่ให้พลังและกำลังใจสุดๆ ช่วยกันทั้งประเทศ อันนี้ต้องไปดูเอาเองนะ ว่าทำไมคุณยายถึงมีบทบาทมากขนาดนี้ อิอิ

ส่วนบทพระเอกก็น่ารัก สมบทบาทดี เป็นผู้ช่วยที่ทำให้บทของคุณยายยิ่งมีรสชาติมากขึ้น ตัวละครของพระเอกและคนในตลาดสะท้อนให้เราต้องหันกลับมามองตัวเองได้อย่างดี ว่าเรากำลังทำอะไรอยู่ การมองคนอย่างผิวเผิน ทำให้เราสร้างความเจ็บปวดให้อีกคนโดยไม่ตั้งใจอยู่หรือเปล่า


นาอ๊คบุน (รับบทโดย นามุนฮี) คุณยายวัย 73 เปิดร้านตัดเสื้อเล็กๆอยู่ในตลาดเก่าของชุมชนที่อยู่กันมานาน  เธออยู่ตัวคนเดียว งานร้านเสื้อก็พอมี แต่ยายไม่สนใจเท่างานอดิเรก คือสอดส่องปัญหาชุมชน เธอเก็บทุกเม็ด ไม่ว่าจะเรื่องเล็กยันเรื่องใหญ่ แค่เรื่องทิ้งก้นบุหรี่ลงถนน ไปจนถึงเรื่องบุคคลลึกลับชวนสงสัยว่าจะประสงค์ร้ายทำอาคารถล่มเพื่อไล่ที่  นอกจากจะต่อว่ากันไปจะๆถ้าเห็นซึ่งๆหน้าแล้ว เธอก็จะทำเรื่องร้องเรียนพร้อมหลักฐานส่งสำนักงานเขต เพื่อให้รัฐเข้ามาแก้ไข  ด้วยความที่คุณยายแกเป็นคนจริง เสียงดัง กัดไม่ปล่อย ขยันร้องเรียนเรื่องแบบมืออาชีพไม่มีหยุดหย่อนมาตลอด 20 ปี  จนชาวสำนักงานเขตต้องขนานนามเธอเป็นคุณยายก็อบลิน  ผิวๆก็ดูเหมือนยายอ๊คบุนจะค่อนข้างดันทุรัง ขี้บ่น จุ้นจ้าน แต่จริงๆแล้วก็มาจากความมีน้ำใจและรักความถูกต้อง ชาวเมืองบางคนที่ห่วงแต่ประโยชน์ส่วนตนก็มักจะรำคาญความ ‘เยอะ’ ของยายอยู่เหมือนกัน

พัคมินแจ (รับบทโดย อีเจฮุน) เจ้าหน้าที่รัฐสำนักงานเขตเพิ่งย้ายมาจากเขตอื่น เขาอยู่ในตำแหน่งระดับ 9 (ของเกาหลี เลขเยอะระดับต่ำ ตรงข้ามกับซีของบ้านเรา) มีเป้าหมายคิดอยากสอบเลื่อนขั้นเป็นระดับ 7 มินแจเป็นคนเก่ง เรียนจบอเมริกา มีความสุภาพเรียบร้อย มีความ ‘เป๊ะ’ รักษากฎกติกา ปฏิบัติหน้าที่แข็งขัน  มินแจอยู่กับน้องชายวัยรุ่นวัยเรียนชื่อ ยองแจ อายุห่างกันเยอะ และไม่ได้อยู่ด้วยกันมาก่อน จึงค่อนข้างจะเข้าไม่ถึงใจน้องชาย

คุณยายอ๊คบุนมีเพื่อนสนิท ชื่อ จองชิม ซึ่งดูทันสมัย พูดภาษาอังกฤษปร๋อ เธอพยายามชวนอ๊คบุนไปเที่ยวอเมริกา เอ็นจอยชีวิตให้เต็มที่ แม้ยายอ๊คบุนจะไม่สนใจ แต่ด้วยความที่เธอเป็นคนแอคทีฟ ใฝ่รู้ กระตือรือล้น พลังสูง จึงไปลงคลาสเรียนภาษาอังกฤษ แต่ไปไม่รอด เพราะครูสอนเร็วจนยายตามไม่ทันนักเรียนหนุ่มสาวคนอื่นๆ

บังเอิญว่ายายได้ยินพัคมินแจสนทนากับฝรั่งอย่างโปร จึงมาตื๊อขอให้มินแจเป็นครูให้ มินแจรำคาญจึงให้งานแบบยากๆเพื่อให้ยายถอยไปเอง แต่เมื่อรู้ว่ายองแจมาอาศัยอาหารบ้านยายอ๊คบุนกินเป็นประจำ ดูแลยองแจอย่างดี โดยไม่ได้รู้ว่ายองแจเป็นน้องมินแจ มินแจจึงเริ่มซึ้งน้ำใจ ประกอบกับอาหารของยายอ๊คบุนอร่อยมาก จึงตัดสินใจสอนภาษาให้ยายอย่างจริงจัง ไม่คิดค่าจ้าง แต่ขอฝากท้องไว้แทน

การเรียนเป็นไปด้วยดี ทั้งสองสนิทสนมกันมากขึ้น จนต่างได้รู้จักกันมากขึ้น มินแจเคยฝันอยากเป็นสถาปนิก แต่ปัญหาครอบครัวขาดพ่อและแม่ จึงเบนเขาชีวิตไป ยายอ๊คบุนมีน้องชายที่พลัดพรากไปอยู่อเมริกาตั้งแต่เด็ก พูดเกาหลีไม่ได้ ไม่เคยติดต่อกันเลย เพราะยายอ๊คบุนสื่อสารด้วยไม่ได้ แต่ก็คิดอยากมีโอกาสได้เจอเขาบ้างสักครั้งในชีวิต


เป็นหนังที่อยากให้ได้ดูอีกเรื่องหนึ่ง ภาพดี บทดี น่าติดตาม ซาบซึ้งปนความน่ารัก รับรองว่าพอดูจบก็ต้องอยากร้องเฮ ดังๆ ให้คุณยาย และมุขสุดท้ายของผู้กำกับที่ต้องยิ้มตามเลยทีเดียว

ดูหนังออนไลน์ I Can Speak

The End of the F***ing World Season 2 โลกมันห่วย ช่วยไม่ได้ 2

The End of the F***ing World Season 2

The End of the F***ing World Season 2 โลกมันห่วย ช่วยไม่ได้ 2 ใครที่ตามมาจาก รีวิว ซีซัน 1 เรามารีวิวกันต่อด้วยซีซัน 2 กันเลยค่ะ หลังจากที่ โลกมันห่วย ช่วยไม่ได้ ซีซัน 1 จบไป แบบอารมณ์ค้าง อยากให้เราติดตามดูตอนต่อไป ของความสัมพันธ์ระหว่าง อลิสซา กับ เจมส์ ว่าจะเป็นอย่างไรต่อไปนั้น โดยเรื่องราวของซีซัน 2 กลับมาสานเรื่องราวที่มีตัวละครเพิ่มมา 1 ตัว ที่เธอเคยมีความสัมพันธ์อันก่อให้เกิดเยื่อใยระหว่างศาสตราจารย์ไคล์ฟจากซีซัน 1

หลัง The End of The Fxxxing World ซีซันแรกเกิดฮิตระเบิดระเบ้อด้วยเนื้อหาโดนใจวัยรุ่นยุคนี้ ทำให้ ชาร์ลี โคเวล ผู้สร้างสรรค์ได้กลับมาสานต่อเรื่องราวของ เอลิสซา กับ เจมส์ อีกครั้งหลังทำร้ายจิตใจคนดูอย่างยิ่งในตอนจบซีซันแรก โดยอาศัยตัวละครใหม่อย่างบอนนี สาวผิวสีที่เชื่อว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับศาสตราจารย์ไคล์ฟ (โจนาธาน เอริส) คือความรัก และหลังจากรู้ตัวว่าฆาตกรคือ เอลิสซา กับ เจมส์ เธอจึงวางแผนปลิดชีพพวกเขาเพื่อชดเชยหัวใจที่แตกสลายของเธอ

ถ้าว่ากันโดยเนื้อหาแล้วตัวซีรีส์ในซีซันนี้ไม่ได้มีเหตุการณ์อะไรที่คืบหน้ามากมายนัก โดยเราจะได้เห็นชะตากรรมของทั้ง เอลิสซา และ เจมส์ ที่ถูกผู้ใหญ่จับแยกกัน โดยเฉพาะฝ่ายหญิงที่แม่ของเธอถึงกับทำทุกทางให้ เจมส์ อยู่ห่างจากลูกสาวของตน ในขณะที่เจมส์เองก็เริ่มลิ้มรสความสูญเสียเมื่อพ่อมาจากไปจากอาการหัวใจวาย ทิ้งไว้เพียงเถ้ากระดูกที่เขาต้องนำไปโปรยยังสวนสาธารณะที่พ่อกับแม่พบรักกันครั้งแรก

ซึ่งทำให้ซีซันนี้โฟกัสจะอยู่ที่ตัวละคร เอลิสซา เป็นหลักเพราะเราจะได้เห็นชีวิตที่ไร้อิสระของเธอในตอนแรก ๆ ของซีรีส์ ที่แม่หอบเธอไปอาศัยญาติอยู่และเธอตกลงแต่งงานกับหนุ่มล่ำที่เธอเจอไม่นานเพียงเพื่อถมช่องว่างที่เจมส์เคยอยู่ในหัวใจ ซึ่งบอกตามตรงว่าในฐานะคนดูผู้ชาย เราติดจะคิดลบกับ เอลิสซา ไม่น้อยเพราะลำพังแค่เธอไปลากคนอื่นมาแต่งงานแล้วหนีมาแบบเจ้าสาวกลัวฝนนี่ก็ผิดแล้ว

แต่กับเจมส์เธอยังเฉยชาและทำร้ายจิตใจสารพัดทั้งที่เขาเพิ่งบอบช้ำจากการสูญเสียพ่อมา จนหลายคนแทบจะเกลียดเธอไปเลย ยังดีที่มีปมเรื่องจดหมายบอกเลิกที่ทำให้การกระทำของเธอยังพอน่าเห็นใจอยู่บ้าง และที่สำคัญการเพิ่มตัวละครใหม่ที่มีปมน่าสนใจไม่น้อยเลยทีเดียว

เธอเป็นสาวผิวสี ตาโต ผมสั้น ให้ความรู้สึกแบบมอคค่าแต่ได้กลิ่นของความโรคจิตอยู่ไม่น้อย นั่นก็คือ บอนนี เธอเชื่อว่าความสัมพันธ์ที่เกิดขึ้นของเธอและศาสตราจารย์ คือความรัก จนความรักทำให้เธอเกิดความรู้สึกอยากแก้แค้น หลังจากที่เธอรู้ว่าคนรักของเธอตาย และฆาตกรคือ อลิสซา กับ เจมส์ เธอจึงวางแผนกลับมาแก้แค้นให้คนรักของเธอ เพื่อชดเชยชีวิตของคนรักที่เสียไป และปลอบโยนหัวใจที่ถูกทำร้ายของเธอด้วยการฆ่านั่นเองค่ะ

ซีซันนี้ ค่อนข้างจะสานเรื่องราวจากซีซัน 1 ได้อย่างสอดคล้อง ดูแล้วไม่ได้รู้สึกติดขัดกับการปะติดปะต่อเรื่องราว เพราะอาศัยตัวละครใหม่ให้เปิดเรื่องและเกี่ยวข้องกับตัวละครหลักได้ คือ บอนนี ที่เธอได้ตกหลุมรักผู้ใหญ่ที่ไม่ปกติอย่างศาสตราจารย์ไคล์ฟ จนความรักทำให้เธอตาบอด และทำให้เธอได้ติดคุก เพียงเพราะก่อคดีฆาตกรรมเพื่อเขา แต่นั่นกลับไม่ได้ทำให้เธอรักเขาน้อยลงเลยค่ะ เพราะเธอกลับโหยหาความรักที่เธอคิดว่า นั่นคือรักแท้ ที่ทำให้เธอกลายเป็นผู้ร้ายที่วางแผนกลับมาแก้แค้นให้คนรักของเธอ ด้วยการพยายามฆ่าตัวหลักอย่าง อลิสซา และ เจมส์ อาจทำให้ซีซันนี้ที่เราคาดหวังที่จะเห็นเรื่องราวของความสัมพันธ์ของอลิสซากับเจมส์มากขึ้น กลับเป็นว่าเธอได้ขโมยซีนไปอยู่ไม่น้อยเลยค่ะ

ในส่วนของตัวละครหลัก คือ อลิสซากับเจมส์ ซีซันนี้ จะทำให้เราเห็นถึงการเติบโตของตัวละคร การเปลี่ยนแปลงทางความรู้สึกต่าง ๆ แต่ความโรคจิตที่แอบหวังนิด ๆ ให้ยังได้รู้สึกในตัวเจมส์กับรู้สึกจางลงจนแทบมองไม่เห็น แต่กลับเห็นได้ชัดในตัวบอนนี ที่เป็นตัวละครใหม่ จากปมในวัยเด็ก และเรื่องราวความรักของเธอ แต่อลิสซายังคงความเป็นเธอได้เป็นอย่างดี จากสำเนียงที่ฟังแล้วยังเท่ติดหูเหมือนเดิม แต่กลับมีความรู้สึกที่แปลกไป

เพราะด้วยความรู้สึกที่เธอยังคงเจ็บปวด จากการที่ถูกผู้ใหญ่จับแยกกัน ระหว่างเจมส์ และ เธอ ซึ่งแม่ของเธอก็พยายามทำทุกทางให้ เจมส์ อยู่ห่างจากอลิสซา จึงหอบเธอไปเริ่มต้นชีวิตใหม่ โดยอาศัยอยู่กับญาติในเมืองใหม่ ซึ่งเราจะได้เห็น อลิสซา ที่พยายามใช้ชีวิตดำเนินไป เพื่อพยายามถมความรู้สึกภายในใจที่เคยเกิดขึ้นกับเจมส์ จนทำให้เธอตัดสินใจแต่งงานกับหนุ่มคนใหม่ที่รู้จักกันเพียงไม่นาน เพียงเพื่อคิดว่าสามารถกลบความรู้สึกบางอย่างภายอยู่ในหัวใจได้ แต่เธอยังคงรู้สึกบางอย่างอยู่ภายในใจตลอดเวลา จึงทำให้เธอได้ตัดสินใจหนีอีกครั้ง หลังจากงานแต่งของเธอ

ในส่วนของเจมส์เอง เขาก็ได้รู้สึกถึงความสูญเสียอีกครั้ง เมื่อพ่อเสียชีวิตที่เกิดจากอาการหัวใจวาย ทั้ง ๆ ที่เขากับพ่อเริ่มรู้สึกถึงคำว่า ครอบครัว และพยายามปรับความเข้าใจกันได้เพียงไม่นาน เหลือไว้แค่เพียงเถ้ากระดูกของพ่อที่เจมส์หอบไปด้วยทุกที่ และหลังจากที่พ่อเสียชีวิตได้ไม่นานนัก เขาก็ได้รับกระสุนปืนที่ถูกสลักชื่อของเขาไว้จากบอนนี่ ทำให้เขาตัดสินใจตามหาอลิสซาอีกครั้ง และรู้สึกถึงเรื่องราววันวานหวนคืนมาอีกครั้ง แต่อลิสซา เธอกลับพยายามที่จะเฉยชาและพูดจาทำร้ายจิตใจของเจมส์ จากปมเรื่องจดหมายบอกเลิกของเจมส์ที่ทิ้งไว้ให้เธออยู่กับความเจ็บปวดตลอดมา จนลืมไปว่า เจมส์เองก็เจ็บปวดเช่นเดียวกัน

ในส่วนของด้านเหตุการณ์โรคจิต ในซีซันนี้ยังมีหมือนเดิมค่ะ โดยเรื่องเริ่มมาจาก บอนนี จากเรื่องราวความรักที่ทำให้ตาบอดและปมในวัยเด็กของเธอ ส่วนอลิสซา ก็จะทำให้เราเห็นถึงการเปลี่ยนแปลงทางด้านความรู้สึก แต่การแสดงของเธอยังคงเอกลักษณ์ของอลิสซาได้เหมือนเดิม ส่วนเจมส์ บทบาทกลับรู้สึกดูจางลงจนแทบไม่มีอะไรตื่นเต้น เหลือเพียงความรู้สึกของมนุษย์ผู้ชายที่บอบบางคนหนึ่ง

แต่ก็ได้เห็นถึงความรู้สึกของเขาที่เปลี่ยนไปจากซีซันแรกอย่างมาก แต่กลับเสียดายที่ซีซันแรกที่เขาแทบจะเป็นตัวหลักที่บอกเล่าเรื่องราวผ่านมุมมองของโรคจิตที่มีความรัก แต่ซีซันนี้กลับแทบไม่เห็นเลย แต่ในส่วนของฉากต่าง ๆ เสียงซาวด์แทร็ก ยังคงมาเพิ่มความรู้สึกได้เป็นอย่างดีเหมือนเดิมค่ะ ซึ่งเรื่องราวจะเป็นอย่างไรต่อไปนั้น สามารถติดตาม The End of the F***ing World Season 2 ได้


ดูหนังออนไลน์ The End of the F***ing World 

รีวิวหนัง The Gentlemen (2019) สุภาพบุรุษมาหากัญ นักแสดงคุณภาพคับจอ

The Gentlemen

รีวิว The Gentlemen (2019) สุภาพบุรุษมาหากัญ เรื่องย่อ เจ้าพ่อกัญชาผู้ทรงอิทธิพลมากที่สุดแห่งเกาะอังกฤษอย่าง มิกกี้ เพียร์สัน ที่ตัดสินใจวางมือจากวงการ เขาจึงตกกลายเป็นชนวนสำคัญที่นำไปสู่ความขัดแย้งหักเหลี่ยมเฉือนคมระหว่างแก๊งมาเฟีย องค์กรยาเสพติด สำนักข่าว และเหล่าชนชั้นสูงของอังกฤษ ที่ล้วนแต่มีเป้าหมายในการครอบครองอาณาจักรกัญชาของเขาไว้ในมือตัวเอง

กาย ริตชี อาจกลายเป็นผู้กำกับสายแมสฮอลลีวูดในช่วงหลายปีหลัง อย่างน้อยหนังยาว 5 เรื่องหลังสุดก็เป็นหนังบล็อกบัสเตอร์แบบที่มีเอกลักษณ์ต่างจากหนังของผู้กำกับคนอื่น ทั้ง Sherlock Holmes (2009) Sherlock Holmes: A Game of Shadows (2011) The Man from U.N.C.L.E. (2015) King Arthur: Legend of the Sword (2017) และล่าสุดยักษ์จินนี่ฉบับวิล สมิธใน Aladdin (2019) จนเราอาจลืมไปว่าแท้จริงแล้ว กาย ชิตชี แจ้งเกิดจากหนังแก๊งมาเฟียยอกย้อนที่เน้นขายบทสุดกวนตลกร้ายที่มีกลิ่นบริทิชจัด ๆ และตัวละครที่น่าสนใจเป็นที่จดจำอย่าง Lock, Stock and Two Smoking Barrels (1998) และ Snatch (2000) ต่างหาก นี่จึงเป็นการหวนคืนสู่รากเหง้าของริตชีที่เขาหมายมั่นปั้นมือมานานหลายปี

และพิจารณาจากความละเอียดในการคิดบทหนังแล้ว ก็ต้องยอมรับจริง ๆ ว่าหนังได้รับการขัดเกลาบทมาอย่างเข้มข้นทีเดียว เรียกว่าอัดทุกเม็ดเด็ดในแบบฉบับตัวเองลงไปในทุกประโยค ทุกฉากเลยทีเดียว เรียกว่ามีร้อยท่าก็ใส่ทั้งร้อยลีลาจริง ๆ

กาย ริตชี อัปเกรดหนังแก๊งสเตอร์ห่าม ๆ มาสู่ธุรกิจค้ากัญชาอันดับ 1 ของอังกฤษที่ไฮโซโก้เก๋
ที่วันหนึ่งเจ้าของกิจการอย่าง มิกกี้ (แมทธิว แม็กคอนาเฮย์) เกิดอยากเกษียณอายุตัวเองไปใช้ชีวิตเรียบง่าย
จนทำให้กลุ่มอิทธิพลต่าง ๆ ยื่นมือมาเพื่อขอเป็นผู้สืบทอดคนใหม่ ไม่ว่าจะแก๊งข้ามชาติจากจีนของ
ดรายอาย (เฮนรี โกลดิง จาก Crazy Rich Asians, Last Christmas) หรือจะเป็นนักธุรกิจยิวสีเทา ๆ
อย่าง แมทธิว (เจเรมี สตรอง จาก The Big Short)

ลำบากถึง เรย์ (ชาร์ลี ฮันแนม จาก King Arthur: Legend of the Sword) มือขวาของมิกกี้ และ โค้ช (โคลิน ฟาร์เรล จาก Fantastic Beasts and
Where to Find Them) ผู้ช่วยจำเป็นที่ต้องเข้ามาติดบ่วงช่วยสะสางปัญหา ซึ่งทั้งหมดถูกปั่นหัว
และจับตามองอยู่โดยนักสืบขายข่าวสุดฉ้อฉลอย่าง เฟลตเชอร์ (ฮิวจ์ แกรนต์ จาก Notting Hill)
กลายเป็นหนังที่มีองค์ประกอบความวายป่วงครบครัน และได้นักแสดงชื่อดังมากฝีมือมาท้าทายบทบาท
ใหม่ ๆ ของตัวเองได้อย่างน่าติดตามด้วย

ความเด็ดของหนังอยู่ตรงที่วิธีการเล่าที่ดึงความสนใจเราอยู่หมัดตั้งแต่ต้น (แม้กว่า 80% ของหนังคือการเล่าผ่านบทสนทนาต่าง ๆ) เมื่อเฟลตเชอร์มาเยี่ยมเรย์ถึงบ้าน เพื่อขายบทหนังที่เขาอ้างว่าเขียนเองซึ่งแท้จริงคือการแบล็กเมลเรื่องราวการหักหลังชิงเหลี่ยมในวงการกัญชาที่เรย์เป็นมือขวาให้นายใหญ่อยู่ โดยเขาอ้างว่าเขารับงานสืบมาจากเจ้าของสื่อดังที่อยากแก้แค้นความโอหังของมิกกี้ด้วยนั่นเอง และตลอดเรื่องจึงคือการเล่าสันนิษฐานเหตุการณ์ต่าง ๆ ที่เฟลตเชอร์เล่าให้เรย์ฟังจากหลักฐานบวกพลังมโนความเชื่อมโยง ซึ่งด้วยคาแรกเตอร์ของเฟลตเชอร์ที่ออกแนวเกย์เฒ่าขี้เล่นเจ้าเล่ห์และหาความน่าเชื่อถือไม่ได้ หนังจึงถูกเล่าแบบสนุกมากผ่านสายตาของเขานี้เอง นอกจากนี้หนังยังใส่ความคลั่งไคล้ในวงการหนังลงไปอย่างท่วมท้น เชื่อว่าคนที่ชอบดูหนังจะต้องขำกลิ้งกับหลาย ๆ ฉากที่เซอร์ไพรส์เราและล้อเลียนกับการเล่าเรื่องแบบปกติได้อย่างสนุกมือ

ในขณะเดียวกันความตื่นตาตื่นใจของหนังก็ยังมีเรื่องของดาราที่พลิกบทบาทภาพจำของตนเองมาเกรียนเก๋ากันได้น่าจดจำมาก ๆ มากขนาดว่าเรารักตัวละครทุกตัวในหนังเลย และถ้ามันจะมีภาคต่อได้เราก็อยากดูพวกเขากลับมาทุกตัวเลยจริง ๆ โดยเฉพาะตัว เฟลตเชอร์ที่ ฮิวจ์ แกรนต์ มอบสีสันฉูดฉาดฉลาดมากเสน่ห์ให้กับตัวละครนี้จนเราลืมไปเลยว่าเป็นแกรนต์ที่อยู่บนจอหนัง

สรุป นี่เป็นหนังที่มันมือมาก เจ๋งในการเล่าเรื่องที่พิถีพิถันมาอย่างดี มีติดบ้างว่ามันคือหนังที่เน้นการเล่าเรื่อง จึงพึ่งบทสทนามากบางคนอาจไม่ชอบ แต่เชื่อเถอะถ้าตามเนื้อเรื่องได้แล้ว โคตรมัน และตามที่เขียนไว้ในชื่อรีวิวนี้แน่นอนล่ะว่าหนังมันจบในตัวแล้ว แต่เราก็อยากดูภาคต่อของพวกตัวละครกลุ่มนี้จริง ๆ หวังว่าภารกิจของเฟลตเชอร์ในการขายบทหนังในเรื่องจะสำเร็จนะ

บทหนัง บทสนทนา ดีมากน่าติดตามสุด ๆ กวนตลกฮาโหดครบรส
แฟนกาย ริตชี คือต้องดู

หนังพูดกันเยอะ บางคนอาจไม่ชอบ


ดูหนังออนไลน์ The Gentlemen

รีวิวหนัง Borat (2006) โบแร็ต กระจอกข่าวเปิ่น..ป่วนเมืองมะกัน


โบแร็ต กระจอกข่าวเปิ่น..ป่วนเมืองมะกัน (อังกฤษ: Borat : Cultural Learnings of America for Make Benefit Glorious Nation of Kazakhstan) เป็นภาพยนตร์ประเภทสารคดีล้อเลียน กำกับโดย แลร์รี ชาร์ลส์ ผู้กำกับชาวอเมริกันซึ่งเคยอำนวยการสร้างและเขียนบทซีรีส์ (อาทิ Seinfeld และ Entourage)

และรับบทนำรวมถึงร่วมเขียนบทโดย ซาชา บารอน โคเฮน นักแสดงตลกชื่อดังของฝั่งอังกฤษ

หนังยังคว้ารางวัลสำคัญจากสถาบันใหญ่น้อยอย่างคับคั่ง (หนึ่งในนั้นคือ รางวัลลูกโลกทองคำ สาขานักแสดงนำชายยอดเยี่ยม ประเภทเพลง/ตลก) ส่วนในแง่รายได้ หนังทำสถิติเปิดตัวสูงสุดสำหรับหนังที่เข้าฉายต่ำกว่าพันโรง ทำลายสถิติเก่าที่ Fahrenheit 9/11 ของ ไมเคิล มัวร์

เมื่อครั้งวัยเยาว์ หรือ 14 ปีที่แล้ว เราอาจจะได้ยินชื่อ หรือ เคยได้ชมภาพยนตร์ตลกโปกฮาเรื่องหนึ่งที่ชื่อว่า ” โบแรต กระจอกข่าวเปิ่น ป่วนเมืองมะกัน ” ที่เราจะได้เห็นนักข่าวชาวคาซักสถานผู้หนึ่ง ที่ถูกส่งตัวไปยังสหรัฐอเมริกาเพื่อไปทำสารคดีความหลากหลายในอเมริกัน ซึ่งก็… หลากหลายจริง ๆ และ ตอนนี้มีข่าวดีเพราะภาคต่อของโบแรตนั้นได้ถ่ายทำเสร็จสิ้นเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

ซึ่งตามแหล่งข่าวนั้นได้บอกว่าภาคต่อนี้จะได้เห็น Cohen เล่นเป็น โบแร็ต หรือ โบแร็ต อาจจะเป็น Cohen ซะเอง ซึ่งก็ยังไม่ได้ทราบว่าใครเป็นผู้ที่ควักเงินทุนให้กับภาพยนตร์เรื่องนี้ แม้ว่าทางเว็บไซต์ได้บอกว่าภาพยนตร์เรื่องนี้อาจจะฉายอยู่ในรูปแบบของบริการ Streaming และ จะฉายในช่วงก่อนจะมีการเลือกตั้งในสหรัฐ เดือนพฤษจิกายน

เพื่อให้เข้าถึงผู้ชมวัยหนุ่มสาวสำหรับสิ่งที่ยืนยันได้ว่าหนังเรื่องนี้มีตัวตนแน่นอน เพราะในระหว่างที่ถ่ายทำกันอย่างลับ ๆ ก็ไม่พ้นชาวโซเชียลที่สามารถถ่ายวิดีโอระหว่างที่มีการถ่ายทำได้ โดยโบแรตภาคที่แล้วนั้นสามารถทำรายได้ทั่วโลก 262 ล้านดอลลาร์สหรัฐ

แถมช่วงที่ผ่านมานั้น Cohen ก็ได้จัดโชว์ที่ล้อการเมืองของอเมริกาที่มีชื่อรายการว่า “Who is America” อีกด้วยนับว่าเป็นข่าวดีสำหรับแฟน ๆ ของโบแรต ที่จะได้กลับมาสัมผัสกับความฮาแบบไม่ต้องคิดอะไรมากกันอีกครั้งหลังจากที่หายไปนานถึง 14 ปี สำหรับกำหนดการฉายแบบเป็นทางการนั้นก็ยังไม่ทราบได้ ปีหน้าเราอาจจะได้เห็นโบแรต 2 ปรากฏอยู่ใน Netflix พร้อมซับไทย หรือ พากย์ไทยไปเลยแบบ Six underground

รีวิว Borat ในชื่อเรื่อง หมายถึง โบแรท แชกดิเยฟ ตัวละครที่หนังอุปโลกน์ขึ้นว่าเป็นพิธีกรชื่อดังของประเทศคาซัคสถาน ส่วนข้อความยาวเหยียดหลังเครื่องหมายทวิภาค ( : ) ก็คือคำอธิบายเรื่องราวทั้งหมดของหนัง โบแรทได้รับมอบหมายจากรัฐบาลของตนให้เดินทางไปสหรัฐอเมริกา เพื่อศึกษาเรียนรู้ดูงานด้านวัฒนธรรมต่างๆ ทั้งนี้ก็ด้วยความมุ่งหวังว่า จะนำสิ่งที่เขาได้เรียนรู้มาปรับใช้กับประชาชนในประเทศตน เพื่อท้ายที่สุดจะทำให้คาซัคสถาน ‘ศิวิไลซ์’ เหมือนอเมริกาบ้าง

หนังจัดอยู่ในกลุ่ม ‘ล้อสารคดี’ หรือ mockumentary กล่าวคือ เป็นการนำเรื่องที่สมมติขึ้นมาเล่าผ่านสารพัดวิธีการที่หนังสารคดีมักใช้กัน ทั้งนี้ เหมือนเป็นการเย้าหยอกกวนๆ ชวนให้คนดูสงสัยว่า ‘นี่มันเรื่องจริงหรือเปล่าหนอ?’ ทำนองนั้น

อย่างไรก็ตาม ข้อหนึ่งที่ Borat มาแปลกกว่า mockumentary ทั่วไปก็คือ เป้าหมายหลักในการล่อหลอกและหยอกเย้ากลับไม่ใช่ผู้ชม แต่เป็นสารพัดบุคคลที่ร่วมเข้าฉากกับโบแรทในเรื่อง

ข้อมูลที่ดิฉันอ่านพบระบุว่า คนส่วนใหญ่ที่มาร่วมแสดงในหนัง ได้รับการติดต่อล่วงหน้าว่า ทีมงานจะมาพบเพื่อถ่ายทำหนังสารคดีเรื่องหนึ่ง จากนั้นเมื่อถึงเวลาถ่ายทำจริง ซาชา บารอน โคเฮนในบทโบแรท ก็ทำตัวเพี้ยนพิลึกตามที่ตัวเขาเองกับผู้กำกับ ‘ตระเตี๊ยม’ กันไว้ แล้วดูว่าบุคคลต่างๆ ที่ร่วมเข้าฉากด้วยกันนั้น จะมีปฏิกิริยาอย่างไรต่อสถานการณ์ดังกล่าวบ้าง

ดิฉันดู Borat แล้วนึกถึงรายการพวก ‘ดาราจำเป็น’ ไม่น่าแปลกใจที่หลังจากหนังออกฉาย ผู้ที่มาปรากฏตัวในหนังจำนวนไม่น้อย จึงโกรธไฟแลบ เพราะไม่เพียงแต่พวกเขาจะพบว่าตัวเองถูกหลอกเท่านั้น ทว่า Borat กับหนังที่ทีมงานบอกว่าจะขอความร่วมมือให้ร่วมแสดงทีแรก มันต่างกันราวนรกกับสวรรค์เลยทีเดียว

กำกับ  : แลร์รี ชาร์ลส์
อำนวยการสร้าง :  ซาชา บารอน โคเฮน
เจย์ โรช
เขียนบท       :  ซาชา บารอน โคเฮน
ปีเตอร์ เบนแฮม
แอนโธนี ไฮนส์
แดน เมเซอร์
ท็อดด์ ฟิลลิปส์
นักแสดงนำ     : ซาชา บารอน โคเฮน
เคน ดาวิเทียน
พาเมลา แอนเดอร์สัน
ดนตรีประกอบ   : เออร์แรน บารอน โคเฮน
กำกับภาพ      :Luke Geissbuhler
แอนโธนี ฮาร์ดวิก
ตัดต่อ          : เครก อัลเพิร์ต
ปีเตอร์ ทีชเนอร์
เจมส์ โธมัส
ผู้จัดจำหน่าย   : 20th Century Fox

วันฉาย 2 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 (อังกฤษและไอร์แลนด์)
3 พฤศจิกายน ค.ศ. 2006 (สหรัฐอเมริกาและแคนาดา)
ความยาว 84 นาที
ประเทศ สหรัฐอเมริกา
ภาษา ภาษาอังกฤษ
ทุนสร้าง $18,000,000

ดูหนังออนไลน์ Borat 

รีวิว Night At The Museum 1 (2006) คืนมหัศจรรย์ พิพิธภัณฑ์มันส์ทะลุโลก 1

Night at the Museum คืนมหัศจรรย์ พิพิธภัณฑ์มันส์ทะลุโลก 1 เป็นต้นกำเนิดเรื่องราวสุด มหัศจรรย์หลุดโลก ในพิพิธภัณฑ์ คืนมหัศจรรย์ พิพิธภัณฑ์มันส์ทะลุโลก 1 เรื่องราวเกิดขึ้นเมื่อ Larry Daley (Ben Stiller) พ่อม่ายลูกหนึ่งซึ่งไร้ความเสถียรภาพทางการงาน จับพลัดจับผลูมาเป็นยามกะกลางคืน (เรียกหรูๆ ว่า night watchman หรือ night security guard) ที่ American Museum of Natural History (AMNH) ของ New York City เพราะตอนนั้น Dr. McPhee (Ricky Gervais) เจ้าของพิพิธภัณฑ์กำลังจะปลดระวาง Cecil (Dick Van Dyke), Gus (Mickey Rooney), และ Reginald (Bill Cobbs) ยามแก่ๆ ทั้งสามออกพอดี

ตั้งแต่คืนแรกของการเข้ากะ Larry ได้ค้นพบความลับของพิพิธภัณฑ์ชื่อดังแห่งนี้ว่า ทุกๆ คืน หุ่นขี้ผึ้ง สัตว์สตัฟฟ์ และหุ่นโชว์ทุกตัว จะมีชีวิต! ทั้งนี้เป็นปรากฏการณ์ผิดธรรมชาติที่เกิดขึ้นทุกคืนตั้งแต่แผ่นจารึกทองคำของฟาโรห์ Akhmenrah (Rami Malek) แห่งอียิปต์ มาอยู่ที่นี่เมื่อปี 1952 (แต่ถ้าหุ่นตัวใดออกไปอยู่ข้างนอก และไม่กลับมาก่อนพระอาทิตย์ขึ้น มันจะกลายเป็นฝุ่นธุลีทันที)

ในคืนแรกนั้น Larry ต้องต่อสู้รับมือกับหุ่นแต่ละตัวอย่างยากลำบาก ไม่ว่าจะเป็นไดโนเสาร์ทีเร็กซ์ “Rexy”, ลิงขี้ขโมยพันธุ์ Capuchin ชื่อ Dexter, ชนเผ่า Huns ที่ดะแต่จะฉีกเนื้อคน นำโดย Atilla (Patrick Gallagher), ชนเผ่า Neanderthals ที่พิสมัยการจุดไฟ, Easter Island Head ที่ร้องหาแต่หมากฝรั่ง “gum-gum”, และหุ่นโชว์ตัวจิ๋วๆ อย่างแก๊งคาวบอย ที่นำโดย Jedediah (Owen Wilson) กับกองทัพโรมัน ที่นำโดย Octavius (Steve Coogan) แต่ยังดีที่ Larry มีหุ่นอดีตประธานาธิบดี Theodore ‘Teddy’ Roosevelt (Robin Williams) ช่วยจัดระเบียบสังคมให้

วันต่อมา Larry ทำการบ้านใหม่ ด้วยการไปเตรียมตัว หาอุปกรณ์ และศึกษาประวัติศาสตร์ของหุ่นต่างๆ เพื่อจะได้รู้จักหุ่นทุกตัวดีขึ้น (ไม่เข้าใจเหมือนกันว่าอีตานี่เอาเวลาตอนไหนไปนอน) โดยการหาหนังสืออ่าน และเดินตามภัณฑารักษ์สาว Rebecca Hutman (Carla Gugino) ตอนเธอกำลังบรรยายคณะทัวร์ ซึ่งทำให้เขาได้รู้จัก Rebecca มากขึ้นว่าเธอเขียนเปเปอร์เกี่ยวกับ Sacagawea (Mizuo Peck) มาเป็นเวลาสี่ปีแล้ว แต่ยังไม่สมบูรณ์สักที เพราะยังขาดข้อมูลบางอย่างที่จำเป็น

ในคืนหนึ่ง Larry อยากทำให้ Nick (Jake Cherry) ลูกชายวัยสิบขวบของเขาประทับใจ จึงพา Nick มาเที่ยวพิพิธภัณฑ์ในตอนกลางคืน ซึ่งคืนนั้นเป็นคืนที่ยามเก่ายามแก่ทั้งสามคนกำลังขโมยแผ่นจารึกทองคำและของมีค่าต่างๆ ของพิพิธภัณฑ์พอดี จึงเกิดการต่อสู้ขึ้น และไล่จับกันใน Central Park

Larry กับกองทัพหุ่นขี้ผึ้งช่วยกันจับโจรแก่ทั้งสามได้ และ Larry ยังโทรให้ Rebecca กลับมาที่พิพิธภัณฑ์ก่อนอรุณเบิกฟ้า เพื่อแนะนำให้ Rebecca ได้รู้จักและสัมภาษณ์ Sacagawea

วันต่อมา มีข่าวเผยแพร่ไปทั่วนิวยอร์กถึงเหตุการณ์ต่างๆ ที่เกี่ยวข้องกับพิพิธภัณฑ์ เช่น ภาพวาดผนังถ้ำในสถานีรถไฟใต้ดิน รอยเท้าทีเร็กซ์ ฯลฯ จึงทำให้ American Museum of Natural History กลับมาบูมอีกครั้ง

แลร์รี่ ในหนังเราจะได้เห็นผู้ชายที่มีความคิดสร้างสรรค์คิดผลิตภัณฑ์ที่สามารถดีดนิ้วแล้วไฟจะเปิด จะปิด แต่เขานั้นก็ไม่ประสบความสำเร็จเพราะหลายๆคนดีดนิ้วไม่ได้ นั้นเองทำให้เขากลายเป็นคนที่ไม่มีหลักมีแหล่ง และเพื่อที่จะทำให้ลูกชายของเขาภูมิใจ เขาจึงต้องไปหางานทำและได้งานมาเป็นยามกะดึกในพิพิธภัณฑ์แห่งหนึ่ง ซึ่งก็ดูเหมือนว่าเขาจะไม่สามารถทำงานที่นี่ได้ เพราะว่าเขาต้องเจอกับหุ่นที่กลับมามีชีวิตและมันทำให้เขาต้องรับมือกับเรื่องประหลาดนี้ และนั้นเองทำให้เขารู้สึกว่าเขาไม่พร้อมที่จะทำงานนี้

ความสามัคคี ในหนังเราจะเห็นได้ว่าตอนแรกๆหนังสื่อให้เรารู้ถึงความยากลำบากของการเป็นยามในพิพิธภัณฑ์แห่งนี้จนทำให้ แลร์รี่รู้สึกท้อแท้ไม่อยากทำงานที่นี่อีก แต่เมื่อมีเหตุการณ์ๆร้ายๆในพิพิธภัณฑ์ แลร์รี่กลับสามารถรวบรวมความแตกแยกให้กลายเป็นหนึ่งเดียวได้ ก็ถือว่าเป็นจุดที่หนังได้ให้ข้อคิดกับคนดูได้ดีทีเดียว


เบน สติลเลอร์ รับบทเป็น ลาร์รี่ ดาลี่ เจ้าหน้าที่มือใหม่ที่ต้องคอยดูแลพิพิธภัณฑ์ในช่วงกลางคืน ซึ่งเขาไม่รู้ตัวเลยก่อนที่จะมารับงานนี้ว่า ตัวของเขาจะได้พบได้เจอกับอะไรบ้าง แต่ก็ยังดีที่เขาได้รับความช่วยเหลือจากหุ่นขี้ผึ้งรูประธานาธิบดี เท็ดดี้ รูซเวลท์ รับบทโดย โรบิน วิลเลี่ยมส์ ที่มาคอยช่วยเหลือ ลาร์รี่ ในทุกๆสถานการณ์ที่กำลังเลวร้าย


การกำกับ ฌอน เลวีย์ ทำภาพยนตร์เรื่องนี้ได้น่าติดตามมากๆโดยเฉพาะเรื่องราวต่างๆภายในหนัง การผูกเรื่องของตัวละครต่างๆซึ่งออกมาสนุกสนานและน่าสนใจ ตัวละครและฉากต่างถูกออกแบบมาได้อย่างดีทำให้หนังสนุกมากยิ่งขึ้น ความตลกและมุกต่างๆก็ทำออกมาได้ดีไม่น่าเบื่อเลย โดยรวมแล้วถือว่าเป็นหนังที่ดีมากๆเลยเรื่องหนึ่ง


ดูหนังออนไลน์ Night At The Museum

รีวิวหนังผีไทย Take Me Home สุขสันต์วันกลับบ้าน นักแสดงนำ มาริโอ้ เมาเร่อ

รีวิว Take Me Home สุขสันต์วันกลับบ้าน มีเรื่องหนึ่งที่ผมค่อนข้างคาใจไม่น้อยที่หนัง “ผี” ไทย 2 เรื่องเลือกจะนำหนังเข้าฉายในช่วงเวลาก่อนและช่วงวันหยุดสงกรานต์พอดี ซึ่งหนังเรื่องแรกอย่าง 11 12 13 รักกันจะตาย ก็หยิบช่วงเวลา 3 วันอันตรายที่เป็นแกนกลางของตัวเรื่องนั่นคือมีอุบัติเหตุครั้งใหญ่ส่งผลให้ตัวละครในเรื่องเสียชีวิตและกลายเป็นผีในแต่ละเรื่อง (คาดเดาได้ตั้งแต่ตัวอย่างภาพยนตร์) ในขณะที่อีกเรื่องอย่าง เนื้อเรื่องไม่ได้มีความข้องเกี่ยวกับเทศกาลสาดน้ำแต่อย่างใด แต่หัวใจหลักของหนังก็พูดถึง “การกลับบ้าน” ของตัวละครเอก อันสอดคล้องกับพฤติกรรมของคนเมืองที่เดินทางกลับภูมิลำเนาในช่วงเทศกาลนี้พอดี

ความน่าแปลกใจที่ตัวผมตั้งคำถามว่าทำไมทีมงานทั้งสองเรื่องถึงเลือกเอาหนังที่มีความเครียดหรือเป็นเรื่องของการสูญเสียมาเข้าฉายในช่วงเวลาแห่งความรื่นเริง (ยอดรายได้ของหนังก็น่าจะเป็นคำตอบได้ประมาณหนึ่ง ว่าคนส่วนมากยังเลือกจะดูหนังที่ “จรรโลง” ใจอย่าง The Jungle Book หรือ The Huntsman แทน)

อย่างไรก็ตามเนื้อหาสาระของ TAKE ME HOME นั้นบอกเล่าเรื่องราวของแทน (มาริโอ้ เมาเร่อ) ชายหนุ่มที่ความจำเสื่อมจากการประสบอุบัติเหตุรถชน และไม่สามารถจำอะไรได้เลยนอกจากชื่อของตัวเอง แทน พยายามหาข้อมูลมาตลอดว่า เขาคือใคร และครอบครัวเขาอยู่ที่ไหน จนวันหนึ่งเขาได้พบหลักฐานบางอย่างซึ่งจะนำพาแทนกลับบ้าน ทว่าการกลับไปบ้านครั้งนี้ทำให้เขาค้นพบว่าจริงๆแล้วบ้านที่เราเขากลับไปนั้นเต็มไปด้วยความลับสุดสะพรึงและความน่ากลัวที่รอคอยเขาอยู่

สิ่งหนึ่งที่โดดเด่นมากของ หนังคือการคุมโทนบรรยากาศของตัวบ้านให้มีความสวยงาม ดูนิ่งเรียบ แต่ในความเรียบนั้นก็ดูมีความไม่น่าไว้วางใจอยู่ด้วยเช่นกัน การเดินทางมาถึง “บ้าน” ครั้งแรกของแทนนั้นเห็นได้ชัดว่าเขานั้นโหยหาการต้อนรับและการทำความรู้จักกับสิ่งที่ตนจากมามากแค่ไหน ครั้งแรกที่เขาได้พบหน้ากับทับทิม (วรรณรท สนธิไชย) พี่สาวของ แทน ที่แต่งงานอยู่กินกับ ชีวิน (ปีเตอร์ นพชัย) พ่อหม้ายลูกสอง พร้อมด้วย แวว (นภาดา สุขกิจ) แม่บ้านผู้เลี้ยงดูแทนมาตั้งแต่เด็ก เขาก็รู้สึกดีไม่น้อย

แต่แน่นอนว่าในบ้าน “ทุกบ้าน” มีความไม่สมบูรณ์ของผู้คนอยู่ เมื่อแทนเริ่มจับพฤติกรรมแปลกๆของบ้านหลังนี้ได้จากทับทิมว่าเธอค่อนข้างปฏิบัติกับลูกเลี้ยงของเธอเองอย่างเข้มงวด ยังไม่รวมถึงพฤติกรรมแปลกๆของลูกเลี้ยงที่อ้างว่าบ้านนี้มีผี รวมไปถึงชีวินที่ดู “ตามใจ” ภรรยาของตัวเองไปเสียทุกเรื่อง แทนก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติของบ้านหลังนี้

จริงอยู่ที่เนื้อแท้ของ หนังจะเป็นหนังผีที่เน้นบรรยากาศความน่ากลัวและไขปริศนาว่าเหตุการณ์ “ก่อน” ที่แทนจะสูญเสียความทรงจำนั้นเกิดอะไรขึ้นกับคนบ้านหลังนี้ การปะติดปะต่อเรื่องราวทั้งหมดจึงเป็นหน้าที่ของคนดูในการประกอบชิ้นส่วนต่างๆเข้าด้วยกัน และเมื่อลองรวบรวมเรื่องราวเข้าด้วยกันแล้ว มันอาจจะไม่สมบูรณ์เท่าไหร่นัก ซึ่งก็สอดคล้องกับเจตนาของหนังที่ว่า “ไม่ว่าบ้านทุกบ้านจะเป็นบ้านในฝันแค่ไหน แต่ความสมบรูณ์แบบก็ไม่มีอยู่จริง”

ดูหนังออนไลน์ Take Me Home 


รีวิวหนังฮาเฮี้ยนสยองกึ๋น Bad Milo ! แบดไมโล เบ่งมาขย้ำ

รีวิว Bad Milo ! แบดไมโล เบ่งมาขย้ำ หนังฮาเฮี้ยนสยองกึ๋นเรื่องนี้ พาเราไปพบกับเรื่องราวพิลึกพิลั่นของชายหนุ่มชื่อ ดันแคน ที่ต้องแบกรับความกดดันทั้งจากเจ้านายตัวแสบในออฟฟิศ และปัญหาจากคนในครอบครัว ทำให้ชีวิตของเขามีแต่เรื่องเครียด เครียด และก็เครียด จนเมื่อหมักหมมมากเข้า ก็กลายเป็นอาการปวดท้องไม่ทราบสาเหตุ

ในเวลาต่อมาดันแคนค้นพบว่าอาการประหลาดนี้มาจากเจ้าตัวพิลึกที่อยู่ในท้อง ซึ่งน่าจะเกิดมาจากมวลความเครียด และกำลังเติบโตขึ้นเรื่อยๆ เหมือนทารกในครรภ์ สุดท้ายเขาจึงต้องคลอดมันออกมา(ทางทวาร) แต่เรื่องไม่จบง่ายๆ เมื่อเจ้าปีศาจตัวจ้อยที่ออกมา ได้ลงมือฆ่าทุกคนที่ทำให้มันโกรธ ดันแคนจึงต้องหาทางทำให้มันสงบลง ก่อนที่จะเป็นอันตรายกับคนรอบข้างไปมากกว่านี้

มองเผินๆ เหมือนจะเป็นหนังตลกร้ายรั่วๆ ไม่มีอะไรมากกว่าการขายความฮาพิเรนทร์ๆ ที่ได้แรงบันดาลใจมาจากหนังสัตว์ประหลาดยุค 80s จำพวก Critters (กลิ้ง งับ งับ) และ Basket Case (มันแอบอยู่ในตะกร้า) ซึ่งถ้าใครชอบหนังสยองขวัญเกรดบีคลาสสิคแนวนี้ ก็น่าจะไม่ผิดหวังกับดีกรีความโหด ความแสบสันต์ของไอ้เจ้าปีศาจความเครียดอย่าง Bad Milo แน่ๆ

แต่หากเราตีความให้เจ้าปีศาจในเรื่องเป็นสัญลักษณ์ของความเครียดที่มีอยู่ในตัวเราทุกคน ก็ถือว่านี่เป็นหนังที่มีเหลี่ยมมุมให้ขบคิดอยู่เหมือนกัน เพราะการหาทางรับมือกับตัวประหลาดของดันแคน คงเทียบเคียงได้กับการรับมือกับภาวะเครียดในตัวเราเองนั่นแหละ ควบคุมไม่ได้เมื่อไหร่มันก็พร้อมจะระเบิดออกมาเป็นภัยกับคนรอบตัวได้ตลอดเวลา

ดูหนังออนไลน์ Bad Milo